ریو +20

«اجلاس مردم» به دور از هیاهوی اجلاس سیاستمداران

 بزرگنمایی
سبزپرس – گروه بین الملل؛ مهدی سلیمانی: در غربی‌ترین نقطه شهر ریودوژانیرو جایی که اجلاس ریو+20 برپا بود صدای هلیکوپترها قطع نمی‌شد. پلیس‌ها با اسب رفت و آمد می‌کردند و تعداد زیادی نیروی امنیتی مسوولیت بازرسی وسایل و تایید هویت شرکت‌کنندگان را بر عهده داشتند. مدارس تعطیل، ترافیک عادی سبک و ترافیک دیپلماتیک سنگین شده بود.

 

قیمت معمولی‌ترین هتل‌ها به شبی 200 دلار و هتل‌های ویژه  به 1000 دلار برای هر شب رسیده بود. سران کشورهای بیش از 100 کشور دنیا به همراه هیات همراه در اجلاس حضور داشتند و یکی از پس از دیگری پشت تریبون می‌آمدند و حرف‌های تکراری سیاسی خود را از تریبونی زیست‌محیطی اعلام می‌کردند و حتی برخی از آنها برای دنیا نسخه‌های عجیب و غریب می‌پیچیدند فارغ از اینکه چه بر سر محیط‌زیست کشورشان و جهان می‌رود.
اما در همان روزها در قسمت شرقی شهر ریو، در جایی به فاصله 40 کیلومتری مکان اصلی اجلاس توسعه پایدار، اجلاس دیگری برپا بود: «اجلاس مردم». 
پارک فلامنگو که یکی از بزرگترین پارک‌های شهر ریو است میزبان این اجلاس بود. فاصله این پارک تا مکان اجلاس اصلی با اتوبوس بیش از یک ساعت به طول می‌انجامید و به همین علت دسترسی و حضور در هر دو برنامه امری سخت و انرژی‌بر به حساب می‌آمد و در طول روز نمی‌شد در هر دو اجلاس حضور پیدا کرد. 
در این اجلاس نه از ساختمان‌های شیک و کارت هویت خبری بود و نه از نیروهای امنیتی. همه چیز توسط سازمان‌های غیردولتی و مردم عادی سازماندهی و برنامه‌ریزی شده و حتی تعدادی از شرکت‌کنندگان در همین پارک چادر زده و شب‌ها در همان‌جا می‌خوابیدند.


 
اجلاسی برای عدالت اجتماعی و زیست‌محیطی
نکته جالب در این اجلاس، تنوع برنامه‌های موجود بود. از دستورالعمل آشپزی برای گیاهخواران و روش تولید تی‌شرت‌های اعتراضی گرفته تا برپایی جلسات و بحث و گفت و گو در خصوص معضلات زیست‌محیطی جهان. در وب سایت رسمی این برنامه، نام اصلی آن «اجلاس مردم برای عدالت اجتماعی و زیست‌محیطی» عنوان شده بود.  برگزار کنندگان آن را جامعه مدنی جهانی معرفی کرده و هدف از برگزاری آن، استفاده از فرصت اجلاس ریو برای «نشان دادن مشکلات جدی که انسانها با آنها روبرو هستند» و «نمایش قدرت مردم سازماندهی شده در برابر قدرت سیاسی» بیان شده است.
یکی از برگزار کنندگان این اجلاس در پاسخ به این پرسش که چرا به موازات اجلاس ریو این برنامه را برگزار کرده‌اید پاسخ داد که در اجلاس سازمان ملل جز حرف‌ها و وعده‌های توخالی چیز دیگری نمی‌‌توان شنید و به نظر ما برگزاری این اجلاس توسط مردم می‌تواند نشان اعتراض بزرگی باشد برای دولتمردان که وقت حرف زدن تمام شده است و باید اقدام و کاری برای حل مشکلات زیست‌محیطی جهان انجام داد. 
 
اجلاسی با استفاده از انرژی های پاک
در گوشه‌ و کنار  این اجلاس که بیشتر شبیه به یک نمایشگاه بزرگ بود، هر کسی مشغول کاری بود تا مباحث زیست‌محیطی به صورت عملی به بازدیدکنندگان منتقل شود. گروهی نمایش موزیکال برگزار می کردند و گروهی مشغول آموزش کودکان بودند و در گوشه‌ای دیگر سازه‌ای از زباله بنا شده بود. در قسمتی دیگر از این اجلاس فروشگاه بزرگی برپا بود تا محصولات غذایی و پوشاک سازگار با طبیعت را به مخاطبان ارائه کند. 
جلسات در چادرهای خیمه مانند و با استفاده از نورطبیعی برگزار می‌شد. چادر Greenpeace انرژی مورد نیاز کامپیوترها و وسایل برقی خود را از سلول‌های خورشیدی تامین می‌کرد و یکی از چادرهای دیگر انرژی مورد نیاز خود را به وسیله چهار دوچرخه نصب شده در بیرون چادر به دست می آورد؛ بازدیدکنندگان به صورت داوطلبانه در صف می‌ایستادند تا با رکاب زدن انرژی مورد نیاز را تولید کنند. 
نکته جالب دیگر این بود که اکثر جلسات به زبان پرتغالی (زبان رسمی کشور برزیل) برگزار می‌شد و گویا مخاطب اصلی برنامه‌ها، مردم محلی و شهروندان برزیلی بودند و سعی می‌شد تا از طریق اطلاع رسانی و انتقال پیام به آنها تغییری در تعامل مردم عادی بامحیط‌زیست و محیط پیرامونشان به وجود آورند. ‌
همچنین در روزهای پایانی اجلاس ریو، این مکان تبدیل به محلی برای نشان دادن اعتراضات و راهپیمایی‌ها شده بود و سازمان‌های غیردولتی قرارها و برنامه‌هایشان را در این مکان ترتیب می‌دادند. 
البته نگاهی بدبینانه به این اجلاس هم وجود داشت و گروهی معتقد بودند که هدف این اجلاس جلوگیری از تکرار اتفاقات ده سال پیش در ژوهانسبورگ و دور کردن اعتراضات از محل اصلی کنفرانس ریو بوده است تا گروه های معترض انرژی و اعتراضاتشان را در جایی دیگر تخلیه کنند تا مشکل امنیتی برای کنفرانس اصلی به وجود نیاید.
با این حال اجلاس مردم با هر نیتی که برگزار شد، فرصت مناسبی برای اطلاع رسانی به مردم عادی بود که کمتر دغدغه ذهنی اینگونه مسائل را دارند و همراه با یک اجلاس بزرگ شاهد همایشی مردمی با موضوع محیط‌زیست و توسعه پایدار در شهرشان بودند و توانستند همزمان با رویدادی بین‌المللی که امکان حضور در آن را نداشتند، در اجلاسی مشابه شرکت و آگاهی و دانش خود را در این خصوص بالا ببرند و با اینگونه مباحث پیوند و ارتباط برقرار کنند. 
کسی چه می‌داند شاید که شرکت کنندگان در اجلاس مردم احساس فایده و رضایت بیشتری از حضورشان نسبت به شرکت‌کنندگان اجلاس ریو+20 داشته باشند!

منبع سبزپرس