مناطق حفاظت شده – بشر امروزی – توسعه

 

مناطق حفاظت شده اقلیم هایی منحصر به فرد را تشکیل می دهند که آخرین بازماندگان طبیعت بکر خداوندیند و لازم است برای استفاده و آشنایی آیندگان با طبیعت دست نخورده و حیات وحشی که این طبیعت . . . ( در ادامه مطلب )

 


زیستگاه آنهاست ، حفاظت شوند. حفاظت از این مناطق علاوه بر داشتن احساس ادای امانت بر نعمات خداوند ، باعث شناخت و تجلی بسیاری از صفات باریتعالی خواهد گردید.

بشر امروزی همواره در راه فرار از روزمره گی های طولانی دامان طبیعت را بهترین مورد یافته است و این موضوع به سبب نیاز فطری و روحی انسان امری بدیهی و اجتناب ناپذیر است. ساخت پارک های تفریحی ، بوستان ها ، باغ وحش و از این قبیل سازه های بشری راهی در جهت ارضاء این مهم است. لیکن هرگز به این موضوع فکر کرده اید که تفاوتهای بزرگی میان طبیعت وحشی و این سازه ها وجود دارد و بزرگترین تفاوت ، احساس لذتی است که از آنها داریم.

توسعه از اموری است که بالاترین دغدغه مسئولین هر نظامی را به فراخور امکانات و عوامل ایجاد آن تشکیل می دهد. این موضوع گرچه بدون تغییر در سیمای طبیعی زیستگاهها و طبیعت، امکان پذیر نیست ولی نمی توان از منافع و عوایدی که توسعه و پیشرفت در زندگی تک تک افراد جامعه وکل نظام می گذارد چشم پوشی نمود. گوشه ای از توسعه پایداررا می توان به رعایت مسائلی دانست که در فراخور خود ، مسائل زیست محیطی را نیزمدنظر قرار میدهند . قوانین محیط زیست هرگز در تضاد با مسائل توسعه نبوده و نیست و نمی توان به آنها به عنوان قوانین ایستایی نگریست . بلکه این قوانین درصورت اجرای صحیح و کامل در تعامل با مقوله پیشرفت و توسعه هستند . اکثر ما به دلیل ملموس نبودن عواقب ناشی از عدم رعایت معیارهای زیست محیطی در کوتاه مدت، رغبتی به اجرای آنها و اختصاص بخشی از هزینه های توسعه به این مقوله را نداریم و این باورِ شاید بیرحمانه، نسبت به محیط زیست باعث گردیده براحتی از آنچه برای سلامتی و شادابی آیندگان نیاز است بگذریم و راهی را برویم که غالب کشورهای صنعتی رفتند و الان افسوس فرصت های از دست رفته را دارند و به فکر احیای طبیعت ی که با دستان خود نابود نمودند،افتاده اند. لذا پافشاری دلسوزان محیط زیست بر اجرای قوانین زیست محیطی دغدغه ای است که برای سلامت و حق طبیعی آیندگان در داشتن گوشه هایی از طبیعتی دست نخورده، در کنار زندگی راحت در سایه توسعه و تعالی کشورشان  را دارند.

حفاظت از مناطق بکر امری است اجتناب ناپذیر و لذا همکاری و همیاری تمامی دستندرکاران نظام در جهت پیشبرد اهداف مربوطه و حفظ گونه های نادر گیاهی و جانوری برای نسلهای آینده ، نیاز ضروری محیط زیست رنجور کشور عزیزمان ایران می باشد.

 

به امید توسعه روزافزون و پایدار ، درکشور عزیزمان ایران