بالا بردن کیفیت کنترل و حفاظت از پهنه سبز مناطق ایران از دغدغه های همیشگی دلسوزان مقوله محیط زیست بوده و هست . این دغدغه ها باعث گردیده که همکنون نیز شاهد حضور حیات وحش در قلمروهایی کوچک و بزرگ باشیم.

مناطق طبیعی دست نخورده و یا کمتر اسیب دیده ،همواره به عنوان زیستگاههایی که کم و بیش برای ادامه حیات زیستمندانش قابل اعتماد می باشند ، مورد توجه اغلب طبیعت دوستان قرار گرفته ضمن اینکه به لحاظ این ویژگیها همیشه مورد تعارض دشمنان طبیعت نیز قرار داشته است .این ویژگیهای منحصربه فرد مناطق ، با تلاش چندین دهه محیط بانانی بوجود آمده که در تمامی ساعات شبانه روز از جانشان برای حفاظت از تنها بازماندگان روزگار سرسبزی کره خاکی مایه گذاشته اند. توجه به این مناطق و کارکنان آن می تواند در تعالی هرچه بیشتر این مناطق کمک رسان باشد. سختیها و تلاشهایی که محیط بانان این مناطق متحمل می شوند بسیار بالاتر از درآمدی است که کسب می کنند و تنها دلیل ادامه فعالیتشان عشق و علاقه ایست که به این حیات وحش و طبیعت دارند.

 

همگان بر این باور هستند که ماندن بر روشهای قدیمی حفاظت ،بزرگترین خطر برای حفاظت از محیط زیست است .

به نظر شما آیا محیط بانان، می توانند به تنهایی ضامن  بقای مناطق حفاظت شده باشد؟!شما برای ماندگاری و بهتر شدن وضعیت مناطق حفاظت شده چه راهکار دیگری را پیشنهاد می کنید؟

نظرات شما به اشتراک گذارده خواهد شد.

----------------------------------------------------------------------------------

-سلام خدا قوت سئوال جالبی مطرح نموده اید . که بارها برای خودم نیز مطرح شده است.در حفظ مناطق حفاظت شده بدلیل وسعت و .... میتوان از شوراها و دهیاریها و بالاخص معتمدان و همیاران افتخاری محیط زیست کمک گرفت .مشارکت جوامع محلی مهمترین و بهترین روش در هدایت و حفظ مناطق حفاظت شده است .ثانیا سازمانهای مردم نهادی که از بین خود افراد محلی  هر منطقه برخواسته است .کمک زیادی به این مساله میکند .ایجاد ایستگاههای مانیتورینگ در مناطق حفاظت شده نیز راهگشا خواهد بود .شاید روش های قدیمی امروزه کارآیی خود را از دست داده باشد .اما اگر تلفیقی از این روش ها را با روش های نوین امروزی داشته باشیم . قاعدتا مثمر ثمرتر خواهند بود .ممنون میشوم اگر جمع بندی از این موضوع نمودید . در وبلاگ قرار دهید . زیرا موضوع قابل توجهی است . گل

نویسنده: طنین حیات

مسلما درهیچ جای دنیا بدون استفاده ازتکنولوژیهای جدید و با همکاری گروهی سازمانهای دولتی و غیر دولتی نمی توان از محیط زیست حفاظت کرد.                                                       

نویسنده: وحید رضایی

 با سلام و تقدیر از زحمات شما و همکارنتان حفاظت از محیط زیست همان‌گونه که در بحث مالکیت آن مطرح می‌شود به تک‌تک‌ اعضای جامعه مربوط می‌شود؛ وقتی از مالکیت نسل‌های آینده در این ارتباط سخن می‌گوییم امانت‌داری حکم می‌کند برای حفاظت از آن چیزی که آیندگان نیز از آن سهمی دارند با آموزش شهروندان و توجه به توسعه پایدار از این سرمایه ملی مراقبت کرد. در این میان نقش جوامع بومی و مردمانی که محیط زیست انسانی آن ها در محدوده و یا همسایگی محیط‌های زیست حفاظت‌شده و ارزشمند قرار دارند بسیار پررنگ‌تر و مهم‌تر از سایرین است. بنابراین آموزش مردمان بومی اقلیم‌های مختلف ایران باید به عنوان گام اول در عزم ملی برای نگهداشت محیط زیست ایران‌زمین قلمداد شود.                                                       

نویسنده: رضا جمیلی/مدیر پایگاه خبری تحلیلی قانون‌آنلاین

 

 


باسلام بشما وهمه دوستداران طبیعت با افزایش تعداد وحمایت قوه قضائیه ازمحیط بانان وبا استفاده از تکنو لوژی پیشرفته وعدم چشم داشت افراد تحت عنوان تعاونی مسکن به منابع طبیعی محیط بانان درحفظ وحراست محیط زیست موفق خواهند بود  با تشکر همشهری                                     

نویسنده: همشهری

   با سلام خدمت دوست خوبم در جواب شما باید عرض کنم همانطور که مقاله ای که در ستون دیدگاه سبز پرس با لینک http://isdle.ir/news/index.php?news=8214عرض کردم  بدون تعامل با جوامع محلی و بومی مناطق تحت حفاظت این امر یعنی حفاطت و بقای این مناطق عملاً مشکل و کار خسته کننده ای می باشد ،پس مقداری از وطایف ما محیط بانان را باید با سپردن به انجمن های زیست محیطی و یا NGO ها سپرد تا آنها با کارهای فرهنگی و آموزشی محیط بانان را در این راه خطیر یاری و کمک کنند،البته لازم به یادآوری است که کارهای فرهنگی کارهای هزینه بر و دیربازده است و یاری و کمک دولت نیز در این راه می طلبد.در پایان از شما دوست عزیز بابت این پست متشکرم منتظر نظرات دیگر دوستان میمانمگل

نویسنده: زکریامیرزائی